Nieuwe quilt gestart!

Kaffe Fassett
Al jaren wil ik een keer iets maken met Kaffe Fassettsofjes. Ik ben dus al een poosje aan het verzamelen, maar was nog niks leuks aan patronen tegen gekomen. Tot ik onlangs aan het surfen was bij Moda Bakeshop. Daar vond ik onder de vele leuke 'recepten', deze:

Dus werden van de week de KF-stofjes naar beneden gehaald en mijn fucshia rozestof en ben ik begonnen met snijden. Van de blokken A zijn er nu een stuk of twaalf genaaid. Als je die naast elkaar legt, ziet dat er zo uit:

Nou, niemand kan zeggen dat het geen fleurig geheel gaat worden :)

Haken
Tussen de bedrijven door haak ik rustig verder aan de tweede South Bay. Deze wordt voor dochterlief en die heeft donker grijze tweed uitgekozen bij Zeeman. Wordt ook erg mooi!

Australian Labradoodles
Van de week hadden we Wonder twee daagjes te logeren. Dat was dikke pret! Wonder is zeven maanden oud en een potentieel fokteefje van Citydoodles, waar ook Cooper vandaan komt. Nu konden we ook eens even uittesten hoe het zou zijn als we heel misschien per ongeluk ooit nog eens een keer een tweede ....... :) Het gezamenlijk uitlaten ging best goed.

Maar ook aan het geestelijk welzijn werd gedacht! 

Medicijnen
Dochterlief is aan haar medicijnen begonnen. Wat wij er zo van kunnen zien, zijn de resultaten hoopgevend en de bijwerkingen te behappen. Tot zo ver zijn wij blij!

Primeur en cupcakes

maar laat ik bij het begin beginnen. Dinsdag moest er één plek bij het linkeroor van dochterlief nabehandeld worden met PDT. 
Om half negen moesten we in het ziekenhuis zijn. Dan wordt de te behandelen plek ingesmeerd met gel en verbonden. Dan volgt een wachttijd van vier uur. Aangezien je gewoon het ziekenhuis uit mag, gaan wij dan altijd de stad in.
Even her en der rondgekeken en rond koffietijd liepen we naar Ten to three bakery in de Aert van Nesstraat. Marcel, van onze quiltbee, vertelde de vorige keer dat er een cupcakezaakje is verschenen in het centrum van Rotterdam.

Wat een geweldige tip! Ze hebben fantastische cupcakes, woopie pies, sandwiches enzovoort en alles in een suikerzoete aankleding, maar wel erg lief! Dochterlief en ik konden niet kiezen, dus namen we een grote citroencupcake en een woopie pie met aardbeiden. Samen delen, konden we ook van allebei proeven. Mmmm, wat zalig!! Ondertussen schoof mams ook aan. Zij nam een mini cupcakeje, maar de smaak is groots! We besloten meteeen om voor vanmiddag bij de thee kleine cupcakes mee te nemen.

Zien ze er niet geweldig uit? Ze smaken zo mogelijk nòg lekkerder! Daarna liepen we via de Lijnbaan naar Donner alwaar we bij Bagels and Beans een overheerlijke bagel aten als lunch. Daarna was het tijd om terug te gaan naar het ziekenuis.
Aangezien dochterlief deze behandeling al vaker heeft gehad, weet ze hoeveel pijn het kan doen. En de te behandelen plek is onlangs geopereerd, dus de huid is nog erg gevoelig en we vroegen dus om een verdoving. Die kreeg ze ook en de belichting startte... vier en een halve minuut. Op een gegeven moment zie ik haar schouders schokken en de tranen over haar wang lopen. Terwijl ik nog koelde met een speciaal apparaat... Na deze eerste sessie zakte ze buiten de behandelkamer op de eerste de beste stoel en moest heel erg huilen. Dit deed zo'n pijn en over twee uur moet het dan nog zestien minuten belicht worden. Wat is wijsheid? We overleggen even onderling en ik zeg ook tegen dochterlief dat ze zelf moet beslissen en als zij denkt dat ze het niet aan kan, ga ik het bespreken. Na verloop van tijd krijgen we terugkoppeling. De behandelend dermatoloog respecteert de beslissing van dochterlief, maar wijst ons er wel op dat, als er later weer een plekje op die locatie komt, het zou kunnen dat dat het gevolg is van het niet afmaken van de behandeling. Daar moest ik bijna om lachen, want er blijven altijd plekjes komen en ongetwijfeld ook daar! Of ze nu wel of niet die behandeling afmaakt.

We gaan naar huis. Dit hebben we nog nooit gedaan. Weer eens een primeur. Dochterlief heeft er een beetje dubbel gevoel over, maar ik ben blij en trots dat ze deze beslissing heeft genomen!

Beetje beter en een feestje

Feestje

Gisteren vierde de oma van manlief haar 94ste verjaardag...! Wat een leeftijd hè? Ze stond in het middelpunt van de belangstelling en genoot zichtbaar van al haar dierbaren die aanwezig waren.

Beetje beter

Alle lieve berichtjes op mijn blog en Facebook doen mij goed! Ik voel me al weer een stuk beter en ben vandaag ook maar gaan werken. Het lukt me niet fantastisch, ben erg moe, maar we doen het er maar even mee. Ik kijk even aan hoe het zo gaat.

Wat minder goed nieuws over dochterlief

Het blijkt, dat één van de geopereerde plekjes (oppervlakkig) niet goed schoon is. De beste behandelmethode hiervoor is PDT. En daar is dochterlief juist zo bang voor, omdat het zo'n pijn doet. Ik ga me weer helemaal hard maken voor het verdoven van de te behandelen plek. Het is nog even afwachten wanneer ze de behandeling meot ondergaan, maar ik hou jullie op de hoogte.

Ik wens jullie allemaal nog een fijne dag!

Weekendje weg en meer

Afgelopen weekend zijn manlief en ik er even samen een weekendje tussenuit geweest. Tevens hebben we aldaar onze 24ste trouwdag gevierd... Wat een tijd hè? Maar Friesland was erg mooi! We hebben Leeuwaren, Sneek, Drachten, Hindelopen en Stavoren aangedaan. Toen werd het te koud en zijn we richting Hilversum gereden alwaar de kaasfondue op ons stond te wachten :).

En vandaag was operatie nummer zoveel voor dochterlief. Ik hield m'n hart vast, want het was weer een plekje op haar wang waarvan ze een vorige keer constateerden dat de huid zo onrustig was... Het begon al goed: het was vandaag "ogen-dag", wat betekent dat er een ogenspecialist in huis aanwezig is en dat eerst alle mensen die een plekje aan hun weg moeten laten halen eerst aan de beurt zijn. Dat betekende, dat dochterlief niet om acht uur, maar om kwart over negen aan de beurt was. Maar goed, daarna moesten we anderhalf uur wachten en toen kregen we het goede nieuws, dat het plekje in één keer verwijderd was!!! Joepie!!! We moesten wel nog even wachten tot ze weer aan de beurt was om de wond te sluiten, maar dat vonden we niet erg!

  Toen we uit de ok kwamen, was manlief al gearriveerd en konden we meteen naar huis. Ik blijf het onvoorstelbaar vinden hoe moe je van zoiets wordt... Eenmaal thuis werd dochterlief verwend met attenties om de pijn wat te verzachten en daarna wilde ze graag een film kijken. Ik heb een heel groot deel van de film gemist. Gewoon in slaap gevallen...
Daarna gezellig thee gedronken met z'n allen en 's avonds heeft mijn schoonmoeder weer een zalige pastamaaltijd voor ons klaar gemaakt. Die hebben we met z'n allen verorberd (manlief, dochterlief, zoonlief, mama, papa, schoonmama, schoonpapa en ik). Daarna was onze meid het wel zat en wilde graag naar huis. Schoonfamilie toog ook weer huiswaarts en met mijn ouders nog even een beker thee gedronken... Straks lekker slapen!

Hoe het gisteren ging

Om acht uur 's ochtends meldden dochterlief, mams en ik ons bij het Erasmus MC alwaar onze lange dag van voornamelijk wachten begon. Zo'n drie kwartier later werden we opgehaald voor de eerste ronde snijden, maar door ict-problemen, startte de operatie pas een drie kwartier later. Maar goed, na de vervelende en pijnlijke verdovingsspuiten kon het werk beginnen. Na drie uur wachten volgde de uitslag van de eerste plek: niet schoon... Nog maar een ronde dan. Na een goede twee uur wachten kwam de uitslag: plek één nog niet schoon, plek twee in één keer schoon!! We hingen een klein vlaggetje uit.

Van de eerste plek werd nog een heel klein randje afgesneden en het wachten begon wederom. Na een uur of twee, drie wachten kwam de uitslag: ook de eerste plek is schoon, maar ze was nog niet aan de beurt om gehecht te worden. Dus wachtten wij nog "even" en wachtten, wachtten, wachtten, totdat we na zo'n uur of drie eindelijk weer aan de beurt waren.

Om 19.00 uur konden we eindelijk onze jas aan trekken. Tjee, wat waren wij gaar en wat hadden we een een trek!! Gelukkig had mijn schoonmoeder al een lekkere maaltijd bereid waar we gezellig met z'n allen van hebben gegeten. Deze ronde zit er weer op. Zo eens even kijken hoe het met ons meisje gaat!

Beetje verdrietig

Gisteren moesten we weer voor controle naar de dermatoloog met DD. We wisten wel, dat we geen goed nieuws te horen zouden krijgen, maar als je dan hoort dat er zeven plekjes weggehaald moeten worden (waarvan 6 in haar gezicht) krijg je toch wel een beetje een stomp in je maag...

DD wilde na het ziekenhuis meteen naar haar eigen huis. Later vertelde ze, dat ze zich op de bank in slaap had gehuild, maar daarna zette ze haar schouders er weer onder. Tussen nu en drie maanden krijgt ze een oproep voor de operatie(s), dus dat is nog even afwachten.
Wat een kanjer is ze, hè?

Wat een dag, wat een dag

Verslag van vandaag
Vanochtend waren we (DD, mijn moeder en ik) al om kwart over acht in het ziekenhuis. Het was even wachten tot we voor de eerste keer binnen werden geroepen. Aangezien het plekje boven haar lip zo pontificaal in het gezicht zit, wilde de behandelend arts zo zuinig mogelijk weg snijden. De twee aan de zijkant van haar hoofd zijn dan minder nadrukkelijk aanwezig, omdat daar haar haren toch wel weer overheen gaan groeien. Om DD zoveel mogelijk te sparen kreeg ze nog een diazepam en een "tandartsverdoving" aan de binnenkant van haar lip. Dat moest twintig minuten intrekken en toen werden de plekjes verwijderd.

Dan is het wachten op de uitslag. Na de lunch kregen we te horen, dat van alle drie de plekjes de snijranden nog niet schoon waren. Shit! Dat is een streep door de rekening! Je weet, dat dit kan gebeuren, maar je hoopt toch altijd op een goede eerste ronde.

Na de tweede ronde kregen we te horen, dat het dit keer wèl goed gelukt was. Ze zouden DD zo komen halen om te hechten. Ik bel alvast naar huis met het goede nieuws en meld dat het nog wel een uurtje zal duren eer we klaar zijn. Niets was minder waar, alleen al met het plekje boven haar lip zijn ze ruim een uur bezig geweest met hechten. Daarna nog ruim een half uur voor de twee plekjes aan de zijkant en dan moet alles nog verbonden worden... Om vijf uur liepen we het ziekenhuis uit. Volledig uitgewoond!

De behandelend arts komt oorspronkelijk uit Duitsland en dat is aan zijn accent nog goed te horen. Hij heeft het meestal niet over schimmels bijvoorbeeld maar over paddesjtoelen...

Paddestoelen
Al surfend op internet kwam ik van de week bij haar paddestoelen tegen om te haken! Zowel grotere als kleintjes. Ik vond ze zò leuk, dat ik meteen ben gaan haken. Eerst de grotere met haaknaald 3, toen een kleintje en toen nog zo'n  grotere met haaknaald 2,5. Zo had ik in een klein avondje haken een paddesjtoelenfamilie gehaakt! Zijn ze niet leuk?

Genieten
Zaterdagochtend heb ik weer eens even een lekkere cappuccino gemaakt. Het is een ware smaaksensatie, maar zeg nou zelf, in zo'n dubbelwandig glas is het toch ook een lust voor het oog?

Mijn ingezonden brief in Libelle #43

Mijn dappere dochter
Eigenlijk weten we het al een paar jaar. Het haar van onze mooie dochter van twintig zal eraf moeten. Voor de behandeling van haar huidkanker. We proberen het moment van kaal scheren voor ons uit te schuiven, maar na de dertiende operatie adviseert de chirurg om toch serieus na te denken over het kaal scheren van haar hoofd en het behandelen van haar gehele hoofdhuid. 

Lotte komt al snel tot de conclusie, dat de tijd er rijp voor is, maar zit met veel vragen waar ik ook geen antwoord op heb. Ik ga meteen zoeken op internet en pleeg wat telefoontjes. Na een paar dagen weten we al veel meer en zitten we al gauw in het Roparuncentrum bij de haarwerkstudio. De lieve man, die ons daar helpt, laat Lotte volledig in haar waarde. We zoeken nog twee buff's (hoofddoekjes) uit, zodat ze alvast wat kan wennen als ze geen zin heeft in een pruik.

Dan stort ze even in en huilt dikke tranen. Dat mag, meisje! Je bent zó sterk, zó moedig. Het is een beladen middag, maar ook een hele mooie.

Ik maak staartjes van Lotte's haar, voor de stichting Puik voor elkaar. De verpleegkundige knipt de staartjes af met een verbandschaar. Ik schrik van het resultaat en als de verpleegkundige de tondeuse gaat halen, breken bij ons de tranen door. Na afloop mogen we naar een aparte kamer, maar dat wil Lotte niet. "Mam, als ik dit al niet durf, dan lukt het buiten straks helemaal niet!" Wat een dapper kind.

In de weken hierna volgen twee ronden PDT-behandelingen, die niet altijd even pijnloos zijn. Lotte slaat zich er geweldig doorheen. De derde ronde volgt nog, maar we houden goede moed. We zijn er nog niet. Maar mijn dochter kómt er wel!

~.~.~.~.~.~.~

Het vervolg

De derde PDT-behandeling was extreem pijnlijk. Daar denken we liever niet aan terug, maar deze drie behandeling hebben wel veel resultaat gehad. Helaas zijn er twee plekjes in haar haargrens die òf niet mee behandeld zijn òf niet gereageerd hebben. Deze twee plekjes en een plekje boven haar lip worden aanstaande maandag verwijderd.

Haar haar groeit snel en sinds een weekje gaat DD zonder hoofdbedekking naar buiten, mits het niet te koud is!

Libelle
Mijn complimenten aan de tekstschrijvers bij Libelle. Ik had (in twee etappes) een lang verhaal geschreven over DD en de operaties en behandelingen. De tekstschrijvers hebben er deze ingezonden brief van gemaakt. Die behoorlijk ingekort is, maar wel de essentie weer geeft. Ik ben trots op mijn dochter en trots op het feit, dat Libelle het verhaal goed/ontroerend/mooi genoeg vond om te plaatsen èn te belonen met dit mooie kettinkje.

Lay-out blog

Omdat blogspot nog erg nieuw voor mij is, ben ik stukje bij beetje aan het uitvogelen hoe alles werkt en hoe ik het zò kan krijgen zoals ik het hebben wil. Vandaag heb ik een begin gemaakt met de lijst van blogs/sites die ik volg.

Helaas ben ik al mijn oude linkjes kwijt. Daarnaast zijn veel webloggers ondertussen ook verhuisd en ik heb niet van iedereen een nieuwe link.

Stukje bij beetje komt het allemaal op orde. Net als ikzelf, trouwens. Sinds juli ben ik overspannen en wordt bijgestaan door een psycholoog, die me helpt inzicht te krijgen in mijn spanningsmomenten en hoe ik daar mee om ga.

Vorige week heb ik kennis gemaakt met een haptonoom/ontspanningstherapeut, die mij moet gaan helpen inzicht te krijgen in wie ik ben, waarom ik ben zoals ik ben en wat ik daar aan kan/moet/wil veranderen. Ik wil hier namelijk beter, sterker en zelfverzekerder uit naar voren komen. En ik moet zeggen, dat ik af en toe zeer verhelderende (niet altijd even fijne) inzichten krijg. Nu nog afwachten wat de toekomst brengen zal. Ik ben op de goede weg en mijn blog ook, maar we zijn er nog niet.

Volgende operatie DD bekend
Gisteren belde de dermatoloog van DD. Ik had verzocht om een telefonische afspraak, omdat we nu wel eens wilden weten waar DD aan toe is. Eerst kwam er een heel wazig verhaal over druk in het ziekenhuis, nog niet besproken in het team (typisch, want vorige week zei de assistente dat in de status stond dat DD in het team besproken was, maar ok) en toen de belofte dat ze terug zou bellen zodra ze meer zou weten. Ik had er niet zo'n goed gevoel bij, maar had ook geen zin om me hier heel erg druk over te maken.

Tot mijn grote verbazing belde ze na een klein half uurtje al terug: de planning voor de Mohs' chirurgie was toevallig net klaar en DD staat op de planning voor maandag 24 oktober. Er worden dan drie plekjes weggehaald, één boven haar lip en twee in haar haargrens. Die twee zitten op de rand van het, door PDT, behandelde gebied. De vraag is of ze niet goed gereageerd hebben òf dat ze net buiten het gebied zijn gevallen. Antwoord hierop is niet belangrijk, ze gaan er nu sowieso uit. DD wordt dan weer geholpen door haar "dreamteam" de doktoren Munte (werkzaam in meerdere ziekenhuizen) en Waalboer. Daarna is het voor dit jaar genoeg!