Cocktails

Afscheid nemen
Sinds het begin 2012 goed mis ging bij Vestia zijn we steeds bezig met een beetje afscheid nemen. Afscheid van vertrekkende collega's, van je vertrouwde werkplek en nu ook van mijn tijdelijke werkplek. Sinds 1 oktober 2012 had ik, tijdelijk, mijn werkplek in Nieuwerkerk aan den IJssel bij Vestia Zuid Nederland. Dit kantoor wordt opgeheven en daarom namen we met een feestelijk tintje alvast afscheid. 6 juni aan het eind van de middag, sluiten daar de deuren.

Beachclub People
De organisatrices hadden natuurlijk gerekend op goed worden, want het oorspronkelijke programma was Powerkiten en beachgolf. Maar de weergoden lieten ons enorm in de steek. Het leek wel herfst! Het alternatieve programma was zeker niet minder leuk: workshop pokeren en een workshop cocktails maken. Ik ging natuurlijk voor de cocktails!

Als eerste maakten we Sex on the Beach. Nou daar is helemaal niets mis mee! Erg lekker. Ik zie me van de zomer al op mijn loungeset zitten met een groot glas Sex on the beach.

Wat zit er allemaal in... Peachtree, Bacardi, jus d'orange, ijsblokjes, cranberrysap. En maar shaken! Haha, ik had al visioenen van gooien met die mixbeker, achter je rug langs enzovoort, maar dat was niet de bedoeling.

Als tweede maakten we de cocktail Blue Hawaiian. Ondanks dat ik Blue Curaçao altijd wel lekker vond, was dit toch mijn minst favoriete cocktail. Naast Blue Curaçao zat er onder andere ook kokosmelk in. Ach het ziet er wel smurfig uit, toch?

Als laatste maakten we de Mojito. Naast o.a. Bacardi en munt kon je er ook nog wat aardbeienlikeur in doen. We zijn eerst begonnen met de normale.

En nadat ik die geproefd had, heb ik er wat aardbeienlikeur in gedaan, zodat ik dat ook kon proeven. Was zeker niet verkeerd! Het maakte het wat zoeter.

En na afloop van deze workshops konden we nog lekker eten en mochten we naar huis met meeneming van een VZN-goodiebag. Een Vestiatas, -pennen, -pepermuntjes, -muts en een fles wijn en het (voor VZN) traditionele uiltje.
Mijn 'eigen' directeur (bij de ontwikkelingsmij voor R'dam van Vestia) verzon altijd een knuffeldier als er iemand weg ging. Toch ben ik wel benieuwd wat voor knuffel hij voor mij bedacht zou hebben...

Pinksteren
Nu eerst de voorbereiding voor het Pinksterweekend. Op zondag vieren we de verjaardag van zoonlief. Als het weer een beetje meezit, willen we maandag nog even naar de doorkomst van de RoPaRun kijken.

Als je nog iets bijzonders wilt aanschaffen èn de RoPaRun wilt sponsoren, kijk dan even op deze site. Daar staan allemaal leuke dingen die je kunt kopen en het komt allemaal volledig ten goede aan de RoPaRun!!

Afscheid nemen en een nieuw begin?

Afscheid nemen
Normaal gesproken is deze periode bij uitstek geschikt om terug te blikken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar het nieuwe jaar. Dit jaar is dat zo mogelijk nog heftiger dan eerder. 

Gisteren hadden we een kerstborrel op mijn werk. Dit was een heftige. Elf collega's gaan ons verlaten tussen nu en mei 2013. Niet omdat ze zo'n leuke, nieuwe baan hebben gevonden of omdat zij daar heel bewust voor kiezen, maar omdat zij geen toekomst meer zien voor zichzelf bij Vestia. 

In februari werd er een bom op ons bedrijf gekocht, figuurlijk gesproken. Al snel wisten wij, als projectontwikkelaar in het Rotterdamse, dat wij nagenoeg geen bestaansrecht meer zouden hebben. De minister wilde tenslotte dat wij niet meer zouden ontwikkelen. Juist in die periode was ik nog druk bezig met het herstellen van mijn overspannen zijn. Dus dit kon ik er ècht niet bij hebben. Maar daar wordt niet naar gevraagd, natuurlijk.

In de maanden er na, bleek al snel dat ons werk wel heel hard terug liep. Er werden steeds meer collega's bij de woonbedrijven van Vestia gestationeerd. Ook ik zit vanaf oktober jl. bij een woonbedrijf van Vestia. Niet omdat we het leuk vinden, maar omdat we daar nog kunnen werken en bij ons niet meer...

Kerstborrel
Gisteren namen we afscheid van de vertrekkende collega's. Het is zò bizar te weten, dat je nooit meer in deze samenstelling bij elkaar zult zijn. Veel collega's hebben nog niet eens een nieuwe baan... Onze directeur verwoordde het afgelopen jaar als een kloten jaar. En dat kan niemand hem tegenspreken. De komende maanden zullen heus niet makkelijk worden of leuk, maar er wordt in ieder geval gewerkt aan een nieuw begin in de vorm van reorganisatie. Ik ben benieuwd hoe we er volgend jaar voor staan.

Terug naar huis

Op de terugweg naar huis heb ik in de auto even heel hard zitten huilen. Om de vertrekkende collega's, om het afscheid, om dit ongelooflijke kutjaar, omdat het gegaan is zoals het gegaan is zonder dat we daar ook maar iets aan hebben kunnen doen, omdat we nooit meer terug zullen krijgen wat we hadden. En we hadden iets heel bijzonders bij ons op kantoor! Kortom afscheid nemen en even verdrietig zijn. Ik merk dat mijn verdriet nog heel hoog zit en ik nog steeds enorm kan huilen... Eerst maar eens even opruimen en schoon maken, dat helpt ook goed. En ik hoop vanuit de grond van mijn hart, dat ik volgend jaar terug kan kijken op een mooi jaar met een moeilijk begin, maar dat fantastisch eindigt... Zou dat misschien een keertje kunnen? Alstublieft?

Kerstwensen
Dit jaar heb ik maar weinig Kerstkaarten verstuurd, mijn hoofd stond er gewoon niet naar. Maar dat neemt niet weg, dat ik jullie allemaal hele fijne, gezellige, rustige feestdagen wens en voor 2013 veel gezondheid, geluk, rust, vriendschap en genot!

Lekker verwend!

Het is met mijn lengte van 1.89 m niet altijd even eenvoudig om leuke, passende kleding te vinden in de reguliere winkels. Afgelopen zaterdag had ik een afspraak gemaakt in de showroom van Anita van Long Lady Fashion. Het was dit keer erg rustig. Dat vind ik altijd wel jammer, want als je daar zo rond loopt in een winkel/showroom vol lange vrouwen, dan blijk ik helemaal niet zo lang te zijn!

Waar ik speciaal voor ging was een zwart jurkje. Stoer, voor een deel van namaakleer. Het zat perfect en in combinatie met mijn leren jackje, laarzen en een leuke panty zag ik het al helemaal voor me!

Er hangt maar één maat in de showroom, dus toen Anita even naar het magazijn ging, kon ik op mijn gemak nog even rondkijken. Manlief zag het geamuseerd aan. Ik die alles kan passen, broeken die soms zelfs te lang zijn! Haha, dat komt zelden voor!!

Maar kijk, wat hangt daar nog in het rek? Een schattige blazer met bloemen. Helemaal in mijn kleuren te combineren met zwart, grijs, roze, groen, paars... Zwijmel, zwijmel.... Toch maar even passen. En ook deze zat als gegoten. Het is een jasje dat je eigenlijk het hele jaar door kan dragen en met zoveel kleuren kan combineren, dat ik er geen weerstand aan kon bieden. En geef toe, is het geen schatje?

En dan te bedenken, dat ik de dag ervoor al een prachtige zwarte body heb gekregen van manlief... Wat ben ik verwend! Zowel door hem als door mezelf!

Afscheid nemen
Vandaag op mijn oude werkplek hebben we weer een stukje afscheid genomen... Met een flink aantal collega's hebben we spullen ingepakt en gelabeld, zodat ze verhuisd kunnen worden. Alles wat je dan tegen komt in je kasten, je bureau... Gelukkig waren we ruim vier jaar geleden al verhuisd en was er al veel opgeruimd destijds. Dat scheelt nu wel. Maar het is wel moeilijk. Sommige dingen gooi je moeiteloos weg en andere met pijn in het hart.

Aan de andere kant zie ik dit ook maar als een glimpje aan de horizon van het nieuwe begin dat ons volgend jaar te wachten staat. Als het goed is zou rond mei 2013 onze reorganisatie afgerond moeten zijn. Heb ik weer een eigen, vaste werkplek en beginnen we weer een beetje te aarden!

Alleen op reis...

Op Facebook lees ik net zo'n prachtig gedicht, wat geplaatst was als hart onder de riem voor morgen, als Miranda aan haar laatste reis begint. Ik was er helemaal door ontroerd:

Ik ga op reis, zonder bagage en helemaal alleen
Ik ga op reis, al weet ik alleen nog niet waar heen...

Achter mij voel ik het grote verdriet
Van al diegenen die ik achterliet.

En nu sta ik voor de brug, de scheiding met het nieuwe land
De brug, de schakel met de overkant.
Regenbogen kleuren de hemel als poorten die me met vreugde onthalen
Het licht komt me tegemoet en alles lijkt te stralen.

Toch voel ik nog twijfel of ik de brug zal overgaan
De brug de schakel met mijn nieuwe bestaan
Maar ik voel in mijn hart dat ik me totaal mag overgeven
Door vol vertrouwen de brug over te gaan op weg naar mijn nieuwe leven.

En op het moment dat ik me helemaal overgeef
Lijkt het wel alsof ik zweef.
Ik voel de warmte en de liefde aan de overkant
Velen zie ik wachten en reiken mij in liefde al de hand.

Ik zie het witte licht dat in de verte schijnt
En ik voel dat alle angst in mij verdwijnt.
Ik voel de liefde en de warmte die mij omringen diep van binnen
Vol vertrouwen ga ik aan mijn nieuwe leven beginnen.

Ellen Sombroek