
Gezamenlijk zaten we in de wachtkamer te wachten (want ze liepen een klein uurtje uit) en toen DD geroepen werd, zei ze tegen mij: "Blijf maar zitten, hoor! Ik doe het wel alleen!!"
Supertrots voelde ik me toen! Een kleine twintig minuten later stond ze weer voor mijn neus. "Klaar!" Alles was goed gegaan en het zat er weer op voor vandaag. Ze is gezellig met ons mee naar huis gegaan en we hebben films gekeken, thee gedronken en een boterham gegeten. Daarna DS bij zijn werk afgezet en DD naar huis gebracht. Ze heeft al plannen voor wat we morgen kunnen doen, maar eerst maar even afwachten hoe zij zich morgen voelt.Maar ik kan jullie wèl vertellen, dat ik me heel erg trots voel! Weer een stapje vooruit!!
