Time is slipping through my fingers

Jeetje zeg, al elf dagen geen blogje :) Wat is er veel gebeurd!

Vrijdag 10 juni ging ik met de motor naar Den Briel, eens kijken of ik daar een leuke bank kon vinden. En ja hoor! Heb ik bijna het halve land afgereden en dan vind ik het gewoon hier in de regio! "Wanneer wilt u de bank hebben? Het kan morgen al!" Nou, dat was niet tegen dovemansoren gezegd! Dus ging 's avonds de oude bank eruit:

Cooper vond het helemaal niks! Waar moest hij nou slapen??? En als dan de andere ochtend de bank wordt bezorgd, vindt hij het helemaal niet meer leuk:

Het is, dat ik alles had opgemeten en dus zeker wist, dat het paste, want als je die pakketten ziet staan twijfel je daar enorm aan. Maar na wat zweten (en hulp van paps en mams) stond 'ie dan:

Bij dochterlief was er ook een nieuwe aanwinst, maar dan een levend exemplaar:

Welkom, lieve Mila!

Dus daar gingen we zondag even op "kraamvisite". Wat een schatje zeg!

En ze zijn er zó blij mee! Cooper hadden we nog even thuis gelaten.

Maandag vertrok manlief met Cooper voor een weekje Ameland (zijn ouders zijn daar op vakantie en er was nog een bed over).

Maandagavond gingen zoonlief en ik met de Rotterdam Rebels kennismaken bij Motor Company in Nieuwerkerk aan den IJssel. Was even gezellig! Jammer dat het weer niet echt meewerkte.

Dinsdagavond bleef ik thuis (in plaats van naar Pilates), ik had even geen energie meer en heb maar staan strijken....

Woensdagavond weer langs dochterlief en toen klom Mila bovenop de grote krabpaal:

Leuk spul, hoor!! Zaterdagochtend moest manlief de terugreis weer aanvaarden

en ging ik met dochterlief naar de stad! Zij is goed geslaagd voor een leuke sweater en een rugzak. Ik kocht nog een leuk t-shirt en toen we in de buurt waren van de Oude Binnenweg toch nog even gekeken of de winkel van Cora Kemperman open was. Een week of twee geleden hoorde ik dat Cora Kemperman failliet was en ik had nog een cadeaubon....
En ja hoor, er was faillissementsverkoop! Mijn cadeaubon mocht ik niet meer inwisselen voor de waarde die erop stond, maar ik kreeg wel 50% korting op mijn aankoop. Dus heb ik het prachtige vest gekocht dat ik een maand of twee geleden al had zien hangen, maar te duur vond :)

Op de Oude Binneweg had dochterlief nog Vans gescoord met een print van Mario Bross en daarna zijn we naar Bagels and Beans gelopen.

We bestelden allebei een lekkere bagel en een energieshake.

Wat ziet dat er lekker uit!! Vroeger kwamen we eigenlijk alleen bij Bagels and Beans als dochterlief een behandeling moest ondergaan en we een paar uur door moesten brengen tot ze weer aan de beurt was. Nu gingen we er gewoon heen, omdat we het gezellig vonden en erg lekker!

In de loop van de middag kwam manlief met Cooper ook weer thuis.

Vandaag hebben we Cooper met Mila kennis laten maken. We hadden geen hand over om een foto te maken, maar het ging voor de eerste keer best goed! 's Middags heb ik mijn motor schoon gemaakt en gepoetst.

Wat blinkt 'ie mooi hè? En, belofte maakt schuld, toen zoonlief thuis kwam heb ik zijn motor ook schoon gemaakt en gepoetst.

Cooper is nog helemaal moe van zijn week aan het strand en vindt het erg fijn, dat de nieuwe bank een diepere zit heeft. Dan kun je namelijk naast het baasje liggen :)

Heb ik dan helemaal niet gequild? Ja, toch wel! Vorige week heb ik mijn Hunter's Star gesandwicht en ben begonnen met doorquilten.

Daarnaast ben ik ook een mooi boek aan het lezen: LEEF! van Laura Maaskant. Een indrukwekkend boek.

Ik wens jullie allemaal een hele mooie week! En vergeet niet te Leven!!

Alleen de deuren nog...

Stola
Ik was al enige tijd bezig met het haken van een stola. Het patroon heet "stola grijs", maar ik maakte 'm van Papatya Batik, kleur 27. Tijdens ons weekje Ameland was 'ie opeens klaar! Ik heb er zelfs franjes aan gemaakt. Ik dacht, dat het zo'n vreselijk vervelend, langdurig klusje zou zijn, maar dat viel mij alles mee. Lag misschien ook aan de omgeving en het gezelschap???

Hij is zalig groot geworden en ik vond het erg prettig om aan de lange kant te beginnen en je toeren steeds korter te zien worden.

Ameland

Mijn man post nog steeds regelmatig een foto van Ameland. Deze kwam van de week langs op Facebook en die wil ik nog graag met jullie delen:

Lijnen???

Twee weken geleden ging ik weer eens op de weegschaal staan. Niet wegen is ook een manier om net te doen of je niet wat te zwaar bent... En nu was het echt genoeg! Ik ben direct begonnen met lijnen op mijn manier: gewoon drie keer per dag gezond en gematigd eten, niet meer snoepen, geen tussendoortjes, geen frisdrank, meer bewegen en..... sporten :)

Ik wandel zeer regelmatig een kilometer of drie, vier, maar dat is niet genoeg om af te vallen. Dus ben ik vorige week gestart met Pilates bij ons in het MFC. Anita geeft leuk les en het ging me niet al te slecht af.  En een spierpijn dat ik had!! Vrijdagochtend viel het nog wel mee, maar in de loop van de dag en zaterdag... Auw!!

Kast

Ik wil zo veel, maar heb gewoon te weinig tijd en energie om alles te doen, wat ik zou willen. Wij hebben bijvoorbeeld een vitrinekast in de keuken staan. Daar was het hout door de witte verf gaan bloeden en dat werd steeds erger... Vorig jaar heb kocht ik al witte Annie Sloan verf, maar de tijd... en de energie... Nu wist ik dat ik vanaf vrijdagmiddag vrij zou zijn tot en met dinsdag. Nu moest het er toch nog een keer van komen. Zaterdag de kast helemaal leeg gehaald en de 'bloed'vlekken behandeld. En nog een keer behandeld. En zondag nòg een keer. En toen mocht eindelijk de verf erop. Wit op wit vond ik erg lastig, maar nadat ik gisterenavond en vanochtend de wax had aangebracht heb ik de kast ingeruimd.

Alleen de deuren moeten nog, maar daar had ik binnen geen ruimte voor en buiten waaide het te hard. Dus die zijn morgen aan de beurt.

Rechte Southbay

Aangezien ik nog twee bollen Papatya over had, wilde ik daar nog wat van gaan maken. Maar wat? Ik heb gekozen voor een rechte Soouthbay. Ik zie wel hoe lang die gaat worden.

4 mei

Dodenherdenking... Vroeger als kind vond ik dat erg indrukwekkend en moeilijk ook. Mijn moeder zat dan vaak wat stilletjes een traantje weg te pinken (haar vader is in de oorlog overleden) en dan moest je als kind ook nog eens twee minuten stil zijn. Ik hecht er veel waarde aan om het respect voor hen die vielen en de vrijheid die wij als zo vanzelfsprekend ervaren over te brengen bij mijn kinderen. Dat is wel gelukt, denk ik. Ik merk alleen dat ik het ieder jaar wat emotioneler vind. Hebben jullie dat ook? Net ook, dan zie ik zo'n oude man, naar de Dam gereden in een rolstoel van het Rode Kruis. Maar tijdens de twee minuten stilte steunt hij zwaar op zijn wandelstok. Uit diep respect.... En dat raakt mij.

Ameland

Al weer maanden geleden werd het plan gesmeed om samen naar Ameland te gaan. Sis, haar man en Chip, mijn manlief, dochterlief en Cooper. En ik natuurlijk :). Onze keus viel op deze week in april en ook op dit huisje:

Manlief heeft wekenlang gedacht dat we een huisje hadden midden in het dorp, Hollum, tegenover de Coop. Maar we zaten zo'n 500 meter van de vuurtoren af! Voor ons was het al weer jaren geleden, dat we op Ameland zijn geweest. Zó lang, dat dochterlief er niets meer van wist. Sis en haar man waren nog nooit op Ameland geweest, dus dat maakte ons bezoek extra leuk!

Aankomst
Vlak voor vertrek in Holwerd ontmoetten wij elkaar. Het was grijs weer, maar de stemming was opperbest! We waren vroeg en we mochten zelfs met een boot eerder mee! Eenmaal op de boot ging het ook regenen.

We konden ook de sleutel eerder halen, dus op naar het huisje. Het is een mooi, royaal, licht huisje. Praktisch ingedeeld. We hebben de spullen uitgeladen en ingeruimd en zijn toen even de primaire levensbehoeften gaan kopen bij de Coop, waaronder natuurlijk Amelander suikerbrood en Hollummer kruidendrank :).
Daarna togen we naar het strand. Helaas begon het te regenen, maar het strand hadden we in ieder geval gezien! Het was er nog!!!

Vanaf zondag werd het beter weer. We hebben veel zon gehad, veel (koude) wind en we hebben genoten!

We hebben heel veel kilometers gewandeld. Sowieso altijd minimaal één keer over het ("drukke") strand. Meestal kwamen we helemaal niemand tegen.

Dochterlief en manlief

Natuurlijk hebben we ook de dorpjes van het eiland bekeken. Naast de bezienswaardigheden en de prachtige commandeurswoningen ook de winkeltjes.

Sis kijkt naar binnen en het is niet eens een quiltwinkeltje :)

We wandelen door bos, duin en over het strand, door dorpjes en soms ook even over de weg, maar dat was echt minimaal.

De honden hebben genoten! Cooper weet nu wat konijntjes zijn.... en dat je daar op kunt jagen.... en dat zij dan heel hard weg rennen.... en dat jij dan moet proberen om nòg harder te rennen.... en dat dat heeeeeel erg leuk is...., maar wel vermoeiend! En konijntjes zijn soms ook erg brutaal. Dan komen ze zomaar "jouw" tuin in, terwijl je aan de riem zit...

En trouwens, ook zeemeeuwen en scholeksters zijn leuk om op te jagen op het strand, vindt Cooper. :)

De een na laatste dag zijn we bij Ballum het natuurgebied ingedoken en daar stonden af en toe wat leuke dingen op het pad.

De fotografen hebben dit kader natuurlijk benut voor hun eigen foto's, maar wij (de dames) wilden hun ook wel even gefotografeerd hebben.

De laatste avond werd een prachtige avond voor de zonsondergang. Daar zijn we natuurlijk nog naar gaan kijken en hebben dat vastgelegd op de gevoelige plaat.

Gewoon gemaakt met mijn mobieltje, maar het was zó mooi en dat er dan ook nog vogels vliegen maakt het plaatje helemaal af!

Vrijdag zijn we even langs Wagenborg gelopen en hebben gevraagd of we een boot later mochten hebben. Dat kon gelukkig ook! Want zaterdag zou het weer mooi weer worden en dan konden we na het ontbijt en het verlaten van het huisje nog even over het strand wandelen. Zo gezegd, zo gedaan! We sloten af met een lekker kopje koffie/thee op het terras van de strandtent in Nes (die hadden we nog niet bezocht).

Daarna werd het toch echt tijd om naar de auto's te lopen. Op het parkeerterrein hadden zich nu heel veel klassieke auto's verzameld! Er was een 'klassieke-auto-dag' op het eiland. Nou, daar hebben we ons nog even staan vergapen aan de mooie auto's. Kijk maar:

Dan rijden we naar de boot. We moeten even wachten tot de Oerd er aan komt. De honden zijn helemaal versleten. Cooper wil niet meer buiten staan, dus mag in de Mini Cooper zitten. 

Dat was wel een komisch gezicht :). Naderhand ging hij er bij liggen, dat was nòg lekkerder!

Op de boot konden we nu buiten zitten. De zon was zalig, maar de wind waaide af en toe behoorlijk uit de verkeerde hoek. 

Chip vindt boten eigenlijk niks, dus die blijft lekker in de auto. Cooper vindt ze ook niet echt leuk, maar het gaat. Gelukkig zaten we buiten, want opeens zagen we op een drooggevallen zandplaat twee zeehonden liggen!!! Dat hebben we nog nooit gezien, terwijl we op de veerboot zaten!! Wat een cadeautje!

Toen we van de veerboot afkwamen, zijn we een klein stukje doorgereden om even afscheid van elkaar te kunnen nemen. Wat hebben we een fantastisch week gehad! Natuurlijk kwam dat onder andere door het prachtige weer, maar natuurlijk ook door het geweldige eiland en het gezelschap! We hebben met volle teugen genoten! Toen we zaterdagavond thuis de foto's zaten te kijken, riep er van binnen in mij iets heel hard:

ik wil TERUG!!!!!

Vandaag is wasdag en morgen weer werken, maar op deze waardevolle herinneringen kan ik wel weer even teren!